Accions – Loita contra a LGBTfobia


Todos os voluntarios que formamos parte do Colectivo Milhomes de Lesbianas, Gais, Bisexuais e Transexuais da Coruña, queremos brindar todo o noso apoio á parella de mozos ían paseando da man (coincidía que era o aniversario dun deles) e que foron agredidos por uns quince xoves e uns vagabundos na madrugada do sábado 11 ao domingo 12 de setembro nos Xardíns de Méndez Núnez do centro da Coruña.

Queremos denunciar a homofobia desta agresión. Desde os insultos ata a violencia física. Tamén a homofobia e desinterese da patrulla de policía, que atendeu aos dous mozos que se negou a identificar a un dos agresores -que estaba nas inmediacións- e, a achega-los a un centro de saúde de urxencias para recibir atención médica e abrir o parte de lesións

Sucesos como o do pasado fin de semana, evidencian a falta de posta en práctica de políticas educativas sen tabús para que en colexios, institutos, centros de adultos, universidades… estea presente unha educación na igualdade que ensine desde a infancia a respectar ás persoas coa súa diversidade sexual e doutros tipos(de xénero, raza…)

Tamén, pór de relevo a falta de preparación dos corpos de policía en atender a vítimas da violencia baseada na homofobia, lesbifobia, bifobia e transfobia

Reclamamos un compromiso firme de todos os nosos/as políticos que gobernan nas diferentes administracións para que leven a cabo os cambios necesarios na lei e aplíquense as políticas educativas para educar na tolerancia e erradicar a base das fobias: medo e ignorancia cara ao descoñecido. Esperamos que a anunciada “Lei de Igualdade de trato” para loitar contra a violencia LGBTfóbica apróbese dunha vez por todas

Invitámosvos a participar na concentración de protesta do próximo venres ás 17h no Obelisco do Paseo Marítimo da Coruña, convocada polo grupo LGTB Sete Cores

Nova ampliada

http://www.lavozdegalicia.es/coruna/2010/09/15/0003_8726617.htm

Vídeo co testimonio dos mozos

http://www.vtelevision.es/informativos/2010/09/15/0031_26_28889.htm

Jacobo Piñeiro apuñalou a dous homosexuais en 2006 e tras un primeiro xuízo anulado, atópase en prisión preventiva, que finaliza o próximo 14 de xullo
O 14 de xullo podería saír á rúa Jacobo Piñeiro, quen en 2006 asestou 64 puñaladas a Isaac Pérez Triviño e a sua parella Xullo Anderson. Hoxe, catro anos logo dos feitos, o acusado está aínda en prisión preventiva pola anulación do seu primeiro xuízo e a FELGTB únese ao Grup d’Amics Gais para reclamar a necesidade de que se celebre un xuízo con carácter de urxencia a fin de evitar a súa fuga e xa que logo a impunidade dos seus asasinatos.

O caso de Jacobo Piñeiro saíu á palestra cando no seu primeiro xuízo un xurado popular, nubrado polos prexuízos e a homofobia, declararon que o acusado actuara en defensa propia polo medo de atoparse con dous gais nunha casa á que entrara voluntariamente, sen ter en conta que Piñeiro derrubou a porta dunha das habitacións nas que se ocultou unha das vítimas para posteriormente matalo a puñaladas, roubarlles as súas pertenzas e prender lume á casa. Tras esta primeira sentenza, o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia acordou anular o xuízo e ordenar a súa repetición ante as serias evidencias de incorrección formal do proceso.

Marta Pérez Triviño, nai dunha das vítimas, protagonizou este venres un encontro cunhas duascentas persoas próximas ao movemento gai-lésbico en Barcelona, organizada polo Grup d’Amics Gais, asociación que pertence á FELGTB. Na mesa redonda, denunciouse a situación en que se atopa o proceso xudicial contra Jacobo Piñeiro e o temor de que a influencia e riqueza da familia de acusado facilítelle unha saída do país unha vez que alcance a liberdade provisional, o próximo 14 de xullo, quedando impune o seu crime.

¡Reclamamos que a Xustiza funcione, que a discriminación por orientación sexual sexa considerada un agravante, tal e como establece a lei, e que a familia de Isaac e Xullo poida atopar o respaldo dun Estado de Dereito que declara estar a favor da loita contra a homofobia e a transfobia, reclamou Antonio Poveda, presidente da FELGTB.

No seguinte artigo da Voz se fala das consecuencias da falta dun proxecto sobre educacion sexual dos estudiantes

Todala informacion nos enlaces:

http://www.lavozdegalicia.es/sociedad/2010/05/02/0003_8456747.htm

http://www.lavozdegalicia.es/sociedad/2010/05/02/0003_8456745.htm

A alcaldesa de Arteixo pide ao goberno de España que traslade á ONU o oportuno de que o día 17 de maio declárese Día Internacional Contra a Homofobia. Á proposta sumouse o BNG.  Parabens por iso pero…. Tal declaración sería un espectacular tellado  que coroase o edificio da loita contra a homofobia e devandito edificio constrúese ladrillo a ladrillo.

Arteixo pode pór o seu: ese 17 de maio que insira un pequeno anuncio institucional (como se fai en tantas ocasións para os dereitos da muller, o día de Galicia…) no que se lle recorde que tal día do mes de 1990 a Organización Mundial da Saúde estableceu que a homosexualidade non é unha enfermidade. pasaron 20 anos e a falacia contraria aínda se difunde institucionalmente pola Comunidade.

O edificio dos dereitos dos homosexuais foi *techado por Zapatero coa lei de matrimonio pero antes tivo os seus cimentos: leis de parellas municipais en moitas cidades, e os seus pisos: leis de parellas autonómicas. Por certo o PP, tan dado a promocionar o ladrillo, abstívose en Arteixo. Será que só quere promocionar urbanizacións heterosexuais.

 
En atención a agresión que os conselleiros de educación, das autonomías populares de España, nas declaracións verquidas últimamente en toda a prensa xeneralista, contra a institución do ensino público obrigatorio, cuxo orzamento financiamos todos, aínda converténdonos en vítimas do barbarismo falocrático, que indistintamente o xerencia, quer no ámbito do centro público, como no concertado e clerical, e valéndome do tomista dereito a defensa, que a santa Inquisición nos outorgou xunto con Galileo, a blasfemos, herexes e ateos, coa miña circunstancia de marica como significativo antecedente, hei de expresarlle a estes funcionarios, algunhas das miñas dexeneracións, para o que o catolicismo orgánico, non ten a atribución de concederme licenza, neste celebrado foro galaico, salvo ao prezo do golpe de estado que o bispado “gescartérico” de Valladolid, como Compostela ou Mondoñedo, etc, nos teñen sempre gardado nas súas mangas de rapina, dende os cuartelarios vales dos caídos parroquiais, que vampirizan na Galiza como en Valencia nada menos, a consellería de Educación e Cultura.
A familia non posúe no noso Estado outra competencia encol da educación erótica, que a específica verbo das liberdades individuais recollidas na Carta Magna do 78.
Coido que é o Estado español en exclusiva hoxe, ao traveso das autonomías, que son Estado aínda co apesadumamento de tantos, quen ha de vertebrar educativamente as nosas sociedades, coa administración pública do ensino obrigatorio, da que a nosa Conferencia Episcopal, lle prohibimos a franquista atribución de participar, senón para instruir aos meus condidadás, nas luces do seu subrepticio Catecismo (que nos foi imposto na transición, manu militari), sometida a non parasitar o goberno de entre outras liberdades, a da bragueta da mocidade, cuxa soberanía fica expresado na Carta Magna, reside na integridade dos cidadás maricas, transexuais, bisexuais e heterosexuais xóvenes do Reino, e non nos súbditos do Vaticano, con seus decrépitos funcionarios das consellerías de educación, por moito que isto socave a súa aplicada labor confesa, de excluir a ledicia anal gai dos plans de estudo, e con iso se perxudique a liquidez da tesourería das bulas, que o Estado aconfesional, non lle prohibimos arbitrar.
Do mesmo xeito que o noso ordenamento xurídico, prohibe ás familias musulmás, a mutilación do clítoris das adolescentes, das cales o noso Estado, lle atribúe a patria potestade, e en virtude da soberanía que os maricas avangardamos, en contra do imperialista falocentrismo e a súa institución familiar contraeducadora católica, que como a musulmá exclúe aos maricas, da soberanía dos nosos rectos, e demais atributos carnais de calquera fillo de veciño, ao igual que subxugan a vulva de nosas nais, para soster o imperio Vaticano, que como súbditos nos explota, someténdonos ao barbarismo do Noso Pai, ou outras indignidades mercantiles, do cepillo dos nosos párrocos e o seu excluínte rito aculturizador, felizmente ceifado da nosa Carta Magna, merced a institución do ensino público obrigatorio; este ensino, como viña dicindo, en virtude da soberanía que os gais avangardamos, obriga ao Estado a educar as sociedades que o integran, dende a infancia, na TOLERANCIA do erotismo propio da nosa afectiva natureza, ancha cuestión á que non tiveron acceso as Españas, pola cartesiana senrazón do descoñecemento, ao que o imperio Vaticano somete as súas vasalas, e do que Rousseau nos rescatou aos galegos no ano 36, co intermedio do Partido Galeguista (hoxe PNG., integrado no BNG. fai anos), a tempo de que os maricas de A Coruña, que se deron superposto a nosa INCONSTITUCIONAL educación sexual familiar, poidamos esixirlles aos prolixos funcionarios da Obra vaticana, con grande penetración nas consellerías de educación, de toda a xeografía hispana, que se metan o seu credo onde teñan oco, e cumpran o mandato Estatal de educar a Galiza no erotismo, sin sustraernos a súa transversalidade afectiva.
De non ser así, a ninguén ha de extrañar que eu, mais que estes prolixos funcionarios teñan falocráticamente concedida a prerrogativa de nomear, de entre os seus confesionais irmáns da maxistratura, ao fiscal e ao presidente do tribunal que o pode enxuizar, acuse a estas politicas de seren unhas delincuentas da peor calaña, orixe do oprobio que conduce ao marica galego, a indignidade do executado na súa adolescencia, a miseria do autoexilado na súa xuventude, a devastación afectiva na súa madurez, ou ao existencialismo do suicida na súa vellez, enterrándonos en vida dende a infancia. Porque a nosa razón de ser, a nosa AFECTIVIDADE, insurxe a súa monárquica falocracia imperial, milenariamente afanada en chupar o sangue dos pobos, co único dispendio do alimento que só a uns poucos alcanza, para que con nos sobreviva, o perverso mercadeo universal do seu santo xenocidio, que Deus obra (¡), co monopolio de todas as violencias, ás que o Concilio Vaticano II, incorporou para nos a violencia electoral, introducindo na democracia a súa envelenada e bárbara mentira.

Abel Mendes

Voluntario do Colectivo LGBT Milhomes da Coruña

 Este home non ten remedio: Ou minte ou reventa. No Faro de Vigo e na Opinión da Coruña (tal vez en máis xornais do 10 de abril) di que en España hai un ataque planificado contra a Igrexa Católica. Vaia parvada! Acaban de subir a asignación dos diñeiros na recaudación de fazenda, máis e máis rúas son pechadas para as súas procesións (polo menos en Galicia), os receben con boas verbas nas institucións do Estado (todo o contrario do que fan eles) e… Disque están perseguidos!

Para nada. Aínda máis, o movimento laicista vai a remolque das parvadas que promulgan unha e outra vez bispos, arcebispos e o papa. O caso é que nos teñen estresados de tanto como temos que responder as súas parvadas. O da orde e planificación do anticatolicismo o poderá dicir porque non imos atropelando como os adoradores da “ branca pomba” e o do planificado será porque as cousas as pensamos antes de rebuznalas, como fan outros.

            Esta mesma semana santa camiñábamos dous membros do Colectivo Milhomes (Miguel e Jose), e nos atopábamos as bandeiras do concello na Praza de María Pita a media asta.

Pensamos que era polas víctimas do terremoto de Italia, pero non era iso. Estivemos dando máis voltas ó tema ata que reparamos que era venres santo e as gradas que estaban instaladas diante do concello eran para unha romaría católica. Pois si, o concello tiña as bandeiras a media asta porque se conmemora a morte de Cristo. O concello  hoxe ponse de xeonllos ante os católicos, e non será estraño que mañá teña que face-lo mesmo ante alá e honrar a morte dos terroristas islámicos. E o terán que facer por puro trato de igualdade. Así que estamos apañados. Aínda estamos esperando a que en xuño de calquer ano onde a bandeira do arco da vella na portada do concello como xa sucedeu noutras cidades (non fai falta viaxar lonxe:Vigo por exemplo)

           Este indocumentado de Paco pode dicir parvadas en relación ó aborto (como se pode ler no artigo) porque el mesmo foi responsável de que ó longo de moitos anos os museos científicos coruñeses ocultaran todas as verdades da ciencia que non querían ver os católicos; deste xeito teñen á xente enganada e a utilizan ó seu antoxo como borregos.

           Maniféstase como católico. Ten miles de metros cadrados de vivendas na Mariña da Coruña e acumula un patrimonio económico brutal, mentres o mundo está cheo de fame e pobreza. Se por un momento cristo pasara pola terra tería que darlle latigazos como ós mercaderes do templo.

 Voluntari@s Colectivo LGBT Milhomes de A Coruña

   O periódico “La Opinión de A Coruña” do 2 de abril deixou en evidencia  ós galegos e a verdade é que quedamos nunha mala posición. Con todo tiveron misericordia de nós e non fixeron unha análise social dos datos.

            Se contaban as bodas de lesbianas e gays que se celebraran no Estado Español, coa pormenorización por Comunidades. A cousa foi moi simple só Castilla y León, Extremadura e La Rioja teñen un índice de bodas, ou o que é o mesmo, modernidade e respeto nas súas cidadanías, menor que o galego. Aínda podiamos sentir a vanidade de poder mirar con arogancia a outras Comunidades que semella que están peor que nós: pois non. Vai resultar que non, que son eles os que poden mirarnos así.

            Quen teña xuizo sabe que lesbianas e gays sentímonos máis libres nas grandes áreas metropolitanas, por ser nelas onde hai máis anonimato para levar o noso estilo de vida.

A conclusión que obtemos é que as áreas metropolitanas galegas (Vigo e A Coruña) moito máis grandes que as das respectivas Comunidades que teñen menos bodas que nós constitúen un fracaso social. 

            Poñamos un exemplo: Extremadura está na cola co 0.34% de bodas LGBT e Galicia chega ó 0.66%, nin dobramos o seu índice. Mais Extremadura está tres veces máis despoboada que Galicia (tal vez o traballo man a man entre colectivos LGBT e a Junta de Extremadura influira de forma positiva nestas estatísticas)

Voluntari@s Colectivo LGBT Milhomes de A Coruña 

 

   O número 117 da revista ZERO (marzo-abril 2009) decepcionounos pola forma na que foi tratado o tema das agresións de Vigo, os dous asasinatos con ensañamiento ata contar 57 puñaladas.

 
             Nese exemplar fala a nai de Aldany (Isaac Pérez Treviño) para facer explícita  a súa denuncia da inxustiza cometida polo tribunal popular que considerou inocente dos asasinatos a Jacobo Piñeiro malia que confesara ser autor das 57 puñaladas, inocente só porque alegou en defensa propia o medo insuperable a ser violado e asasinado. Tamén había cartas ó director e unha vaga referencia no editorial.
 
             Nembargantes,  a revista ZERO non quiso pór en evidencia que a clase política galega fixo un papel vergoñante ó pasar do asunto como a merda. Ningún político significativo electoralmente deixou oir  a súa voz denunciando a inxustiza cometida polo xurado popular de Vigo. Milhomes informou (a ZERO) de cal foi a actitude dos nosos políticos mais, mais non interesa levantar a voz contra os errores bestiais da esquerda institucionalizada. 
 
             ZERO tampouco fixo mención do pobre papel que fixeron algúns grupos LGBT galegos, chegando tarde á denuncia da barbarie de Vigo. Tampouco ZERO fixo caso o dito por Milhomes sobre que os direitos da poboación LGBT galega importaran ben pouco na campaña electoral.

 

Voluntari@s do Colectivo LGBT Milhomes de A Coruña